Εκεί που η ομορφιά χωρίς τον κίνδυνο είναι τίποτα

«Η ομορφιά εαν δεν είναι υπόσχεση ευτυχίας πρέπει να καταστραφεί.» Γκυ Ντεμπόρ

«Η ευτυχία αποτελείται απο συχνή επανάληψη ηδονής» Άρθουρ Σοπενάουερ

Μιλάω σε εσάς που έχετε ταυτίσει την ομορφιά με τον συνδυασμό των δύο παραπάνω αποφθεγμάτων και ταυτόχρονα σε κάποιο βαθμό την με τις εντάσεις της ζωής ενώ σας ενδιαφέρει να πάτε παραπέρα… πιστεύω ακράδαντα ότι δεν είμαι ο μόνος που τριγυρίζουν τέτοιες σκέψεις στο μυαλό του. Ο τρόμος που δημιουργεί κάθε νέα και μοναδική συνάντηση. Υπάρχουν συναντήσεις καταδικασμένες στην λήθη και την αδιαφορία που δυστυχώς πλειοψηφούν. Τέτοιες συναντήσεις ας τις δούμε ως προετοιμασίες και ασκήσεις στην πρακτική της ουσιαστικής κοινωνικοποίησης . Σαν δοκιμασίες για το επόμενο τυχαίο συμβάν που θα χαραχθεί βαθιά μέσα μας. Εκεί που το γνώριμο μέρος της συνήθειας καθησυχάζει και αποφορτίζει ο εαυτός απο αγωνίες και φόβο. Κάποιος είχε πει ότι χρειάζεται θάρρος μπροστά στο άγνωστο. Νομίζω ήταν ο Καστοριάδης. Ο τρόμος μπροστά στο άγνωστο είναι που κάνει την καρδιά μας να χτυπά, το σώμα μας να σειέται. Ξέρουμε ότι το σκοτάδι έχει ρίσκο και το ρίσκο κίνδυνο και ότι μεγάλο μέρος του ταυτίζεται με το όμορφο. Αυτό όμως είναι που εχθρεύεται καθετί το ήπιο και θα μας εκτοξεύσει ψηλά στην κορυφή βοηθώντας να αγγίξουμε τα αστέρια ή θα μας σπρώξει απο τον γκρεμό τσακίζοντας τα κόκκαλα. Κάποια κόκκαλα ξαναγεννιούνται βέβαια και κάποια όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν δεν κινδυνέψουμε δεν θα κατακτήσουμε τίποτα. Το να μείνουμε τελείως άπραγοι/ες είναι αρκετά εύκολο και συνάμα το λιγότερο γοητευτικό. Και αν χαθεί η γοητεία τότε χάνεται και η έμπνευση, κάτι που φαντάζει πλήξη και όλεθρος. Και στην τελική το ταξίδι προς την ομορφιά είναι η ίδια η ομορφιά, γιατί το ταξίδι αυτό θα μας χαρίσει πολύτιμες εμπειρίες που θα μας βοηθήσουν να συνεχίσουμε και να μην εγκλωβιστούμε στην στασιμότητα, το ταξίδι αυτό θα μας αποκαλύψει μέρη ανεξερεύνητα που δεν επισκέφτηκε κανείς ποτέ. Που με την σειρά μας θα ξαναβιώσουμε μέσω ρητής χαρτογράφησης οδηγιών για τους επόμενους που θα τολμήσουν. Όπως κάθε πάθος έτσι και η ομορφιά είναι το αντίθετο της ασφάλειας, και συνώνυμο του κινδύνου.

«Η ομορφία ή θα είναι σπασμωδική ή δεν θα είναι τίποτα.» Αντρέ Μπρετόν

Ένας ακόμη κίνδυνος που μας επιφυλάσσεται είναι το σημείο όπου έγκειται η κατάκτησή της. Ενώ έχοντας επενδύσει όλο μας τον εαυτό στο κυνήγι της αν έρθει η στιγμή που θα την γευτούμε στην ολότητά της τότε υπάρχει το ενδεχόμενο να έρθουμε αντιμέτωποι με το κενό. Σε περίπτωση που η γεύση της είναι όπως την αναμέναμε μπορεί να μην αντέξουμε την άμεση εκπλήρωση του πόθου μας με αποτέλεσμα να αισθανθούμε τέτοια ψυχική ολοκλήρωση που να θεωρήσουμε ότι το μόνο πλέον που μας απομένει είναι η αυτοκαταστροφή. Αυτοκαταστροφή με απρόβλεπτες συνέπειες λόγω της τύφλωσης της ενοποίησης με την ευτυχία. Ας προσπαθήσουμε τότε να συγκρατήσουμε το θυμικό ώστε να μην χαθεί η ακεραιότητα μας. Ούτως ή άλλως ως συνεπείς ηδονιστές/στριες επιθυμούμε να ζήσουμε μια ζωή γεμάτη απολαύσεις και να μην την αφήσουμε στο τίποτα. Εφόσον ξεπεράσουμε αυτό τον κίνδυνο τότε το επόμενο στάδιο είναι η εξισορρόπηση που προέρχεται από την εκτίμηση των ατελειών και του απρόβλεπτου. Αυτό θα δημιουργήσει μια κατάσταση όπου ο πόθος θα αναζωπυρωθεί καθώς θα εμβαθύνουμε περισσότερο στο υποκείμενο της επιθυμίας γνωρίζοντας και τις υπόλοιπες διαστάσεις του. Στην περίπτωση που αυτό που θα συναντήσουμε συνιστά μια πλήρη απογοήτευση η αντιμετώπιση μας θα είναι επίσης οδυνηρή καθώς μπορεί να θεωρήσουμε ότι όλες οι προσπάθειες μας δεν άξιζαν το παραμικρό. Ιδού ένα σημείο ακόμη που οφείλουμε να έχουμε την προσοχή μας σε ανεξέλεγκτες συναισθηματικές εξάρσεις, προκειμένου να μην οδηγηθούμε στην αυτοκαταστροφή. Κάθε αποτυχία είναι αφορμή για επαναδιαπραγμάτευση των μεθόδων μας ή ακόμη και αναθεώρηση των στόχων (προσοχή όμως δεν πρέπει να αποτελέσει δικαιολογία για να αφεθούμε εφόσον κάτι μας ενδιαφέρει ουσιαστικά). Από αυτή την διαδικασία μόνο κερδισμένοι/ες θα βγούμε καθότι θα οξυνθεί η κριτική σκέψη μας και σίγουρα από την επεξεργασία των λανθασμένων κινήσεων μας θα οδηγηθούμε σε μεγαλύτερη αυτογνωσία.

Μπορεί με την παθητική στάση να αποφεύγουμε τον κίνδυνο (την ομορφιά) αλλά για να μην πέσουμε στην παγίδα της αμετάκλητης καθόδου προς τον θάνατο (ορίζοντάς τον ως ανυπαρξία ηδονής και δημιουργίας) το πιο εύστοχο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απενοχοποιήσουμε την παθητικότητα προσδίδοντας της χαρακτήρα τακτικής προσεγγίζοντας την με δημιουργικό τρόπο, εντάσσοντάς την παράλληλα στο οπλοστάσιό μας. Πόσες φόρες άραγε αποδείχτηκε ότι με το να μην δράσουμε καθόλου ο δρόμος μας άνοιξε διάπλατα λόγω των λαθών αυτών που τόλμησαν πριν απο εμάς ενώ εμείς θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί κάλλιστα στην θέση τους; Πόσες φορές όταν δεν μιλήσαμε αποδείχτηκε ότι γλιτώσαμε από άσκοπη σπατάλη εαυτού; Βεβαίως η ενεργοποίηση είναι μέθοδος που έχει περισσότερο ρίσκο και επιφέρει έντονη ευχαρίστηση (ή απογοήτευση αντίστοιχα) και σίγουρα ζώντας σε μία κοινωνία όπου κανείς δεν ξεβολεύεται και δεν τολμά το παραμικρό δρα υπέρ μας, αλλά αν δεν χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με κριτική σκέψη, την κατάλληλη στιγμή μπορεί να γυρίσει εναντίον μας.

Ας μην ξεχνάμε ότι η ομορφιά εχθρεύεται την ένοχη ηρεμία. Αποτελεί ζωοποιό δύναμη που ξεσηκώνει το εγώ και ενεργοποιεί την επιθυμία. Είναι μια μορφή εξέγερσης απέναντι στον λήθαργο και ως εξέγερση είναι ένα με τον κίνδυνο.

2017062716525118865

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κειμενα

Φανταστικό πορτραίτο #3,14159265358979323846

Σημείωση: Το συγκεκριμένο κείμενο είναι το πρώτο κείμενο των φίλων της διεθνούς, το έστειλε μια φίλη με αφορμή το κείμενο με την λολιτα
οβ δε μέιλ λολίτα ζάνρα

Ήταν 3 ώρες μεγαλύτερος από έμβρυο και έδειχνε ακόμα μικρότερος κι απ’ αυτό. Τα κατακόκκινα σαρκώδη χείλια του σχεδόν με τύφλωναν σε σημείο που αναγκαζόμουν να τα αποφεύγω γιατί μου ήταν απολύτως αδύνατον να υποκριθώ πως το πρόσωπό του δεν ήταν εφάμιλλο με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Η περίσταση κατά την οποία ένας άνθρωπος είναι τόσο όμορφος που θέλεις να βγάλεις τους βολβούς των ματιών σου με τα χέρια σου και να τους εκσφενδονίσεις  με στόμφο στη μάπα του για να δηλώσεις ότι ενίστασαι σε αυτό που συμβαίνει. Του είδους η ομορφιά που αποτελεί τέτοια ενοχλητική κραυγαλεότητα που δέον εστί να τη μουτζουρώσεις χρησιμοποιώντας μαύρο μαρκαδόρο, με μίσος ταξικό και μειδίαμα επαναστατικό, με απώτερο σκοπό την επανεδραίωση της (νοητικής σου) τάξεως. Η άγρια ομορφιά που κουβαλάει σε μερικούς ανθρώπους η νεότητα ,σε σημείο που περιμένεις ότι κάποτε  θα καταρρεύσει στον ίδιο της τον εαυτό ,λόγω υπερσυσσώρευσης, και θα εκραγεί σαν 10.000 βόμβες υδρογόνου σκοτώνοντας κάθε τι ζωντανό στο πέρασμά της. Το τέλος του κόσμου. Ήταν σχετικά βέβαιο πως είχε υπάρξει ο Gaius Iulius Caesar Germanicus Caligula. Μπορούσα να τον φανταστώ να μασουλάει μανιασμένα τον έμβρυο γιό του (για να μοιάσει στον Δία) τον οποίο είχε αποσπάσει με τα δόντια του από τα σπλάχνα της αδελφής του μετά από μια κακότεχνη αυτοσχέδια Καισαρική τομή. Ένας τρελός Caligula και  μία ημιλυπόθιμη Drusilla δεμένη χειροπόδαρα στο αυτοκρατορικό κρεβάτι. Είχε αγαπήσει την αδελφούλα του Iulia Drusilla από τότε που γεννήθηκε, τόσο που δεν έπαψε να γεύεται τον έρωτά της ακόμη και αφού είχε ξεψυχήσει. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος του κόσμου και τα λοιπά. Όταν εκείνη ψηνόταν στον πυρετό, δεν είχε αφήσει το πλευρό της, το είχε μουρμουρίσει όλη η αυτοκρατορική αυλή. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε όμως για τον λεγόμενον ή τα λεγόμενα, ήταν υπερβολικά αυτάρεσκος και παράφρων για να τον αγγίξουν.»I have existed from the morning of the world and I shall exist  until the last stars fall from  the night. Although I have taken the form of Gaius Caligula, I am all men as I am no man and therefore I am God» είχε δηλώσει μπροστά σε μια έντρομη Σύγκλητο. Είχε πιστέψει ότι είναι Θεός και όποιος διαφωνούσε έχανε το κεφάλι του. Αυτοί οι γαλαζοαίματοι είναι πάντα λίγο τρομακτικοί. Όταν πέθανε τον αποχαιρέτησα στον ύπνο μου. Ευλογημένοι να ‘ναι οι άνθρωποι που σε ωθούν να γράφεις. Αντίο μικρέ.Γιαχαραντάν.

πηγή: http://agnusdeimisererenobis.blogspot.gr/2014/06/le-bourgeois-gentilhomme.html

Ο θάνατος του Ζοζέφ Μπαρά – Ζακ Λουί Νταβίντ (1794)

Σχολιάστε

Filed under Κείμενα φίλων της Διεθνούς

Η δική μου Λολίτα, το αέναο ερωτικό παιχνίδισμα.

          Η δική μου Λολίτα τοποθετεί τον εαυτό της στον κόσμο για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της. Δεν είναι αντικείμενο κανενός. Η δική μου Λολίτα το μόνο που έχει να κερδίσει είναι έρωτας, ηδονή και περιπέτεια ξανά και ξάνα. Να χάσει; Αρκετά, όπως κάθε ρίσκο μπορεί να απογειώσει και να ταξιδέψει σε νέους κόσμους, έτσι με τον ίδιο τρόπο μπορεί και να βυθίσει στα έγκατα της γης και να την εγκαταλείψει εκεί. Η Λολίτα ρισκάρει όμως για αυτό δεν αφήνει περιοχές ανεξερεύνητες, αποκτά εμπειρίες και βιώματα που οξύνουν την σκέψη και την κάνουν πιο δημιουργική και πιο παθιασμένη. Θράσος και θάρρος εναλλάσσονται. Κάθε της κίνηση, ειλικρινής, αυθόρμητη αδέξια και ερωτική. Αγύρτισσα και πνεύμα αντιλογίας. Θα σου επιτεθεί και θα αμυνθεί, αιώνιος εχθρός της η απραγία, η ντροπή, ο φόβος και η παθητικότητα. Πυροδοτεί καρδιά και σώμα εκεί που δεν το περιμένεις. Ακομή και ο τρόπος που ασχολείται με κάθε τι ασήμαντο την κάνει μοναδική. Δεν θα την δεις ποτέ της ήσυχη για αυτό είναι κορίτσι. Γνωρίζει ότι επιθυμεί τον έρωτα και ξέρει να εκτιμά αυτόν που έχει απέναντι της για αυτό είναι γυναίκα. Θα σε προκαλέσει με τον πιο σαρκώδες τρόπο συνδυάζοντας τον με γλύκα και τρυφερότητα. Θα σου εκμυστηρευτεί τις επιθυμίες της περιμένοντας να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Σε αιφνιδιάζει στα ξαφνικά, πότε με το βλέμμα της που δεν το ξεκολλά απο πάνω σου, πότε με τις κινήσεις της, όταν απροσδόκητα θα έρθει να κάτσει στα πόδια σου και θα αρχίσει να σε φιλά. Θα μοιραστείτε αγκαλιές, ερωτικά υγρά, έντονες στιγμές και δάκρυα, καταστρέφοντας το εφήμερο, σφυρηλατώντας την δική σας σεξουαλική αιωνιότητα. Θα σας δέσουν τσακωμοί, άγριες νύχτες με κουβέντες ηχηρές , νυχιές πάθους και οργασμοί. Οργασμοί που θα τσακίσουν το κοινότυπο και θα επαναδημιουργήσουν την ζωή.

          Σε αντίθεση με τις περισσότερες σύγχρονες κοπέλες ο έρωτας και οι ηδονές αποτελούν βασική της μέριμνα καθώς έχουν χαραχθεί μέσα της, την καταδιώκουν σαν δαίμονες όπως εσένα, αποτελούν ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής της. Αυτό είναι κυρίως που θα σας κάνει να συναντηθείτε, κάτι που θα το πιάσετε στην ατμόσφαιρα, η επικοινωνία δίχως λέξεις, το άγγιγμα, το βλέμμα, το σώμα, τα ρούχα, οι ανάσες, οι κινήσεις, το γέλιο. Μαζί θα καταλήξετε βυθισμένοι σε μια βίαιη εκστατικότητα των ορμών όπου το κάθε μόριο της ύπαρξης θα έχει πλημμυρίσει με την κάβλα της ερωτικής δημιουργίας. Η συγκράτηση της λύσσας σας είναι που θα σας κάνει να τεθείτε εκτός οριών, να ριψοκινδευνευσετε στον δημόσιο χώρο, να εισχωρήσετε στις αρετές του σαδομαζοχισμού, να κάνετε λάθη, να κλάψετε, να ματώσετε, να νικήσετε, να κατακτήσετε τα άστρα, να ψιθυρίσετε “είμαι εδώ και είμαι μαζί σου, είμαι για σένα, ο κόσμος μου είναι συγκεντρωμένος στο πρόσωπό σου όσο σε έχω απέναντί μου”. Το σώματά σας ενωμένα, οι ματιές σας ένα κατα την διάρκεια, πριν και μετά τον οργασμό. Το πάθος σας είναι καταστρεπτικό, ικανό να εκμηδενίσει το υπάρχον που βασίζεται στην χλιαρότητα,την μετριότητα,την πλήξη και τον κυνισμό. Το πάθος σας είναι δημιουργικό, γεννώντας ένα νέο κόσμο με πρωταγωνιστές εσάς σε ένα σενάριο που αυτοεξελίσσεται συνεχώς.

     “Μερικές φορές , στις ακατάπαυστες περιστροφές του τροχού έριχνα μια φευγαλέα ματιά της φύσης του άλματος που είναι απαραίτητο να κάνεις. Το να πηδήξεις μακριά απ’ το μηχανισμό του χρόνου, αυτό ήταν η απελευθερωτική σκέψη.” Χένρυ Μίλλερ, Ο τροπικός του αιγόκερω

          Η διάρκεια της σχέσης σας δεν έχει σημασία μπορεί να είναι κάποιες νύχτες, μήνες, χρόνια… γιατί είναι άχρονη καθώς ο χρόνος είναι κάτι ασήμαντο συγκριτικά με την αυθεντικότητα του ερωτικού βιώματος και τις εσωτερικές αλλάγες που επιφέρει η περιπέτεια. Υπάρχουν αδιάφορες και απρόσωπες σχέσεις που κρατάνε ολόκληρα χρόνια που δεν μπορούν καν να μπουν δίπλα απο μια εβδομάδα ποιητικού εμμονικού πάθους ικανού να χτυπήσει τόσο βαθιά τον ψυχισμό και να σημαδέψει τόσο έντονα την σάρκα που οι προεκτάσεις του να καθορίσουν ολόκληρες προσωπικότητες και να μείνουν στην μνήμη μέχρι το τέλος της ζωής.

          Η διεκδίκησή της όμως μπορεί να αποβεί κάτι το αυτοκαταστροφικό εξαιτίας των ποικίλων παιχνιδιών της όπου το πεδίο της επικοινωνίας δεν είναι ξεκάθαρο και αφήνουν πίσω της μια γλυκιά ταλαιπωρία που σε περίπτωση αδιαφορίας οι συνέπειες αποδεικνύονται ιδιαίτερα ψυχοφθόρες αλλά ταυτόχρονα η καλύτερη πρώτη ύλη για κάθε μορφή δημιουργίας, όπως συμβαίνει άλλωστε σε κάθε ερωτική απογοήτευση. Ούτως ή άλλως το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργίας δεν προκύπτει από την επιθυμία και τον πόνο; Οι ερωτευμένοι κάθε είδους δεν έγραφαν σε καταστάσεις απώλειας του αγαπημένου τους προσώπου ή όταν υπήρχαν εσωτερικές τρικυμίες ή ακόμη περισσότερο όταν ο ίδιος ο έρωτας ήταν ανεκπλήρωτος;

      Σε περίπτωση όμως που ο έρωτας συναντήσει αποδοχή, τότε το μόνο που μένει είναι να αφεθούμε στην μοναδικότητα της εμπειρίας, στις φλόγες ενός παράλογου και ανεξάντλητου πάθους που χαράσσει νέα όρια σε σάρκα και συναίσθημα. Ενός πάθους που παράλληλα καταργεί τον κόσμο. Τότε η καταγραφή είναι περιττή διότι σαμποτάρει το βίωμα (καθώς μόνο απογοήτευση παράγουν όλα αυτά τα ζευγάρια που θέλουν να πειστούν ότι είναι ενωμένα βγάζοντας εκατό φωτογραφίες την μέρα) εκτός βέβαια αν η καταγραφή χρησιμοποιηθεί ως ένα ακόμη δημιουργικό παιχνίδι μεγιστοποίησης της ηδονής και της επικοινωνίας.

     “Οι ιδέες βελτιώνονται. Η έννοια των λέξεων συμμετέχει σε αυτή την βελτίωση. Η λογοκλοπή είναι αναγκαία. Την επιβάλλει η πρόοδος. πολιορκεί την φράση ενός συγγραφέα, χρησιμοποιεί τις εκφράσεις του, σβήνει μια λανθασμένη ιδέα και την αντικαθιστά με την σωστή” Γκυ Ντεμπόρ, Η κοινωνία του θεάματος

     Η δικιά μου Λολίτα δεν είναι πανομοιότυπη με την Ναμποκοβιανή, είναι η δική μου εκδοχή που γεννήθηκε ύστερα απο μια τρίχρονη εμμονή με την αντίστοιχη ηρωίδα. Η δική μου Λολίτα δεν προέρχεται από ένα εξαίσιο μυθιστόρημα αλλά αποτελεί την απαρχή έμπνευσης για ένα ερωτικό τύπο ανθρώπου που τείνει να χαθεί στις μέρες μας όπου μαζί με την αυθεντική επικοινωνία χάνεται και η ενεργή σχέση με την σεξουαλική επιθυμία, καθώς τα πάντα τείνουν να περιοριστούν στις ματιές και στα μηνύματα των social media, όπου όλοι και όλες φοβούνται να πλησιάσουν, φοβούνται να τολμήσουν, φοβούνται να εκφραστούν, φοβούνται να ξεπεράσουν το κοινότυπο και να εκτιμήσουν το πραγματικά διαφορετικό, φοβούνται να βγούν εκτός της άνεσης που τους παρέχει η δραματικά αναδυόμενη αυτολογοκρισία πηγαίνοντας χέρι χέρι με τον ναρκισσισμό… σε αντίθεση με όλα αυτά οι λολίτες και οι λολίτοι κάθε ηλικίας είναι εδώ για να υπερασπιστούν και να απολαύσουν τα ιδανικά του πραγματικού ηδονισμού.

 

La guitarra de Balthus by Dario Ortiz Robledo

Σχολιάστε

Filed under Κειμενα

Προς μια ποιητική του ερεθισμού

                Δεν υπάρχει τίποτα άλλο υπάρχεις εσύ, εγώ και η κάβλα. Η σάρκα να  φλέγεται, οι πόθοι να ενώνονται. Αφηνόμαστε σε απέραντα λιβάδια ηδονής υπό την συνοδεία κραυγών και βογγητών. Ο φρενήρης ερωτισμός των βλεμμάτων, των αγγιγμάτων, των σωματικών υγρών, η στιγμιαία σωτηρία από τα δεινά της ύπαρξης.  Το δωμάτιο κατακτούν ανάσες και αναστεναγμοί, αυτή είναι η μουσική μας, αυτή είναι η κτηνώδης ποιητική μας. Ο αυθορμητισμός που μας κατακλύζει , διασκορπά τα ρούχα μας ενώ αυτά με την σειρά τους δημιουργούν το  δικό τους κολάζ στο δάπεδο. Χορός ορμών, ένωση υγρών, ξεπέρασμα ενοχών.  Εδώ δεν χωρούν χαρτιά, πίξελ, αποξένωση εδώ υπάρχουν σώματα που γίνονται ένα.  Ο εναγκαλισμός μας είναι η ενοποίηση, η μετατροπή του εφήμερου σε μοναδικό. Εδώ  δεν υπάρχουν πανοπλίες, πέφτουν οι μάσκες βρισκόμαστε γυμνοί.  Είμαστε η ζωντανή απόδειξη και ύπαρξη του πρωτόγονου μέσα στον πολιτισμό, η κατάποση και ενατένιση των σαρκικών χυμών. Νυχιές στο σώμα, ένδειξη συμπάθειας. Η πλήρης συμμετοχή ως διάχυση του εαυτού και ένωση στα πλαίσια του λυσσασμένου πόθου. Δεν μπορώ να συγκρατήσω την κάβλα μου για σένα γιατί είσαι η αρχή και το τέλος του κόσμου μου, του κόσμου αυτού της σάρκας. Επειδή το πιο αγνό βλέμμα του κόσμου είναι αυτό κατά την γέννηση και στο πιο όμορφο γαμήσι.

            Θα μας κατηγορήσουν τα συμπλέγματα, η ενοχή, η χαιρεκακία, η ζηλοφθονία, το θέαμα οι τρισκατάρατοι υπερασπιστές τους και οι ρομαντικοί που δεν κατανοούν την ευτυχία του ότι είναι κάτοχοι ενός σώματος, αυτοί οι νάρκισσοι που μισούνε περισσότερο από όλα τον ίδιο τους τον εαυτό, αυτοί που στην θέα του γυμνού γυρίζουν από την άλλη το κεφάλι με μένος, αυτοί είναι οι εχθροί της σαρκώδους επιθυμίας, οι ανίκανοι να βιώσουν την μεθυστική γεύση των σωμάτων, την ειλικρίνεια του πάθους και την αυθεντικότητα της επιθυμίας.

               «Όσοι δεν έχουν αισθανθεί μέχρι τα όρια τους τις απαιτήσεις της σάρκας για να τις λατρέψουν ή να τις μισήσουν είναι εξ’ ορισμού ανίκανοι να κατανοήσουν σε όλο τους το εύρος τις απαιτήσεις του πνεύματος.» P. Lewis

            Αποτελεί όμως κάτι μαγικό αυτή η δίψα η ακόρεστη, η επαναληπτική ηδονή, πόθος ο αμετανόητος. Κάθε φορά που λατρεύουμε την σάρκα μαθαίνουμε κάτι ολότελα καινούργιο. Δεν θα ήθελα ποτέ να σβήσει η δίψα από μέσα μας. Γιατί η κάβλα είναι μία, από τις ουσιαστικότερες μορφές της ανθρώπινης επικοινωνίας, από τα τελευταία οχυρά που μετά βίας γλίτωσαν από την λεηλασία της ανηδονίας και της κατάθλιψης. Η κάβλα που μας κάνει να ονειρευόμαστε χωρίς να κοιμηθούμε. Η κάβλα που μεταμορφώνει τον κενό άνθρωπο σε σύμπαν ηδονών. Η κάβλα που δημιουργεί έναν άλλο κόσμο γύρω σου. Ο λόγος που τα σώματα βάζουν στις νύχτες φωτιά. Λαγνεία του βιώματος, αφορμή για φιλίες έχθρες, έρωτες. Κάβλα αβυσσάλεα. Εγώ, εσύ ο παραλογισμός, συνομωσία σάρκας, πνεύματος και φαντασίας ξέφρενης. Φιληδονία που πυροδοτεί άλλες πραγματικότητες. Η αγκαλιά γεμάτη υγρά και ζεστασιά, χείλη που ανταλλάσουν σάρκα και μικρόβια. Κάβλα σημαίνει αφήνομαι ανοίγομαι σε σένα, μπαίνω μέσα σου και γινόμαστε ένα σώμα, βγαίνω και αντικρίζω φρίκη μοναξιάς και την απώλεια.

           Γιατί όταν τελειώσουν όλα, τότε έρχεται η λύπη, λύπη νοχελική μέχρι την επόμενη συνάντηση. Post coitum omne animal triste est. Αγωνία και προσμονή. Γιατί όταν ο ένας στον άλλο ολικά δινόμαστε κάνουμε έρωτα με τα άστρα και ύστερα επέρχεται επώδυνη προσγείωση. Η πορεία προς την σάρκα και η αγάπη για ζωή. Γιατί είμαστε άνθρωποι είμαστε τρωτοί και για αυτό γιορτάζουμε, για αυτό λυπόμαστε, για αυτό δακρύζουμε, ονειρευόμαστε, γευόμαστε  και απολαμβάνουμε. Γιατί όσο θα γαμιόμαστε θα μας γνωρίζω περισσότερο.

schiele

3 Σχόλια

Filed under Κειμενα

Μικρό εγχειρίδιο δημιουργίας δυστυχίας για αρχάριους

       Κάποιοι θεωρούν ότι απειλείται η αδιάκοπη κυριάρχηση της μιζέριας στην καθημερινή ζωή, εμείς σε καμία περίπτωση δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια και θα σας αφιερώσουμε τον ακόλουθο οδηγό για την επανοικειοποίηση της δυστυχίας (που εκτός των άλλων πάντα ήταν της μόδας)
 
 
  • Να πράττετε μα βάση το πώς σας θέλουν οι άλλοι (ειδικά οι γονείς θα σας διευκολύνουν αρκετά σε αυτό)
  • Όταν γνωρίζετε κάποιον να του επισημαίνετε το πόσο μίζεροι, άχρηστοι και πανάσχημοι είστε. (ακόμη κι ας μην συμβαίνει αυτό στο τέλος θα το καταφέρετε)
  • Να μην αναρωτηθείτε για τίποτα, τα να καταπίνετε κάτι αμάσητο ταλαιπωρεί λιγότερο και τρέφει την κενότητα.
  • Επίσης παραμελήστε τους εαυτούς σας με το να ασχολείστε συνεχώς με ασήμαντα πράγματα και να αναλώνεστε σε κακίες, αφιερώνοντας την ζωή σας στο μίσος και ο ζόφος θα επέλθει.
  • Να βλέπετε συνέχεια σειρές και να ταυτίζεστε με τις καρικατούρες που πρωταγωνιστούν (και όταν τελειώσετε υπάρχει πάντα το repeat)
  • Να κάνετε παρέα αποκλειστικά με ανθρώπους που σας κάνουν να νιώθετε άβολα και σας φέρονται άσχημα. Να κοινωνικοποιήστε με άτομα που δεν σας συνδέει τίποτα ουσιαστικό  και απλά έτυχε να βρίσκονται στον περίγυρο σας. (ειδικότερα η δικαιολογία «τον γνωρίζω από το σχολείο» είναι ότι καλύτερο)
  • Να μην ερωτεύεστε και αντί αυτού δημόσια να ρεύεστε.
  • Να περιορίσετε τα αναγνώσματα σας σε προγράμματα τηλεόρασης, lifestyle περιοδικά και εγχειρίδια ηλεκτρονικών συσκευών
  • Να μην νοιαστείτε για το τι επιθυμείτε ουσιαστικά αλλά για το πώς φαίνεστε στους άλλους
  • Να είστε απόλυτα προβλέψιμοι στα πάντα, μέχρι να σας βαρεθεί και ο ίδιος σας ο εαυτός.
  • Να γίνετε κι εσείς ένας μεγάλος συλλέκτης λύπης και απελπισίας, ώστε να νιώθετε κάθε μέρα και χειρότερα
  • Να δίνετε έμφαση στα άσχημα του βίου, μην ακούτε αυτά που λένε διάφοροι τυχαίοι για τις μικρές ηδονές της καθημερινότητας, τα λένε αυτά μόνο και μόνο επειδή θέλουν το καλό σας.
  • To facebook είναι η τηλεόραση του μέλλοντος,  οπότε προετοιμαστείτε για το ζάπινγκ της διαδικτυακής μιζέριας και ζόφου έτοιμο να εισβάλει στην ζωή σας και να καταστρέψει ολοκληρωτικά την πραγματικότητα.
  • Μεγάλη στεναχώρια το να πνιγείς στην νοσταλγία για το χθες σε βαθμό που να μην υπάρχει αύριο (όσο για το τώρα ότι καταφέρουμε να αρπάξουμε)
  • Να ερωτοτροπείτε με την ήττα με τον όποιο δυνατό τρόπο. Σκυμμένο κεφάλι, βλέμμα στο πάτωμα χέρια στις τσέπες.
  • Να οδηγηθείτε στην πλήρη ρευστοποίηση του εγώ, να γίνετε ένα και το αυτό με το ρητό «όπου φυσάει ο άνεμος».
  • Να μην αγωνιστείτε ποτέ για τίποτα, ούτως ή άλλως όλα είναι μάταια.
  • Να ασχολείστε αποκλειστικά με τις ζωές των άλλων, σιγά σιγά θα ξεχάσετε ότι έχετε κι εσείς μια.
  • Να αυτοενοχοποιήσετε τον ευατό σας τόσο, ώστε να σταδιακά να μετανοιώνετε για την ίδια σας την ύπαρξη (και ισως κάποτε οδηγηθείτε στην αυτοκτονία ποιος ξέρει)
  • Να σκεφτέστε και να υπεραναλύετε σε βαθμό που να μην πράττετε τίποτα.

 

Image

Σχολιάστε

Απρίλιος 4, 2013 · 1:05 πμ

Χαιρετισμός

Καλως ήλθατε στην σελίδα της ηδονιστικής διεθνούς. Σε αυτό τον ιστιότοπο θα φιλοξενήθουν κείμενα υπεράσπισης και επαναπροσδιορισμού της ηδονιστικής κουλτούρας. Σκοπός πέρα απο την διάδωση των ιδεών είναι η επικοινωνία με ανθρώπους που έχουν κοινές απόψεις και θέλουν να συνεισφέρουν. Για αρχή έχουμε κάτι σαν μανιφέστο…. προκειμένου να γνωριστούμε καλύτερα πατήστε εδώ ώστε να το διαβάσετε. Καλή συνέχεια.

 

Pavel Filonov (January 8, 1883 – December 3, 1941)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized