Monthly Archives: Οκτώβριος 2017

Εκεί που η ομορφιά χωρίς τον κίνδυνο είναι τίποτα

«Η ομορφιά εαν δεν είναι υπόσχεση ευτυχίας πρέπει να καταστραφεί.» Γκυ Ντεμπόρ

«Η ευτυχία αποτελείται απο συχνή επανάληψη ηδονής» Άρθουρ Σοπενάουερ

Μιλάω σε εσάς που έχετε ταυτίσει την ομορφιά με τον συνδυασμό των δύο παραπάνω αποφθεγμάτων και ταυτόχρονα σε κάποιο βαθμό την με τις εντάσεις της ζωής ενώ σας ενδιαφέρει να πάτε παραπέρα… πιστεύω ακράδαντα ότι δεν είμαι ο μόνος που τριγυρίζουν τέτοιες σκέψεις στο μυαλό του. Ο τρόμος που δημιουργεί κάθε νέα και μοναδική συνάντηση. Υπάρχουν συναντήσεις καταδικασμένες στην λήθη και την αδιαφορία που δυστυχώς πλειοψηφούν. Τέτοιες συναντήσεις ας τις δούμε ως προετοιμασίες και ασκήσεις στην πρακτική της ουσιαστικής κοινωνικοποίησης . Σαν δοκιμασίες για το επόμενο τυχαίο συμβάν που θα χαραχθεί βαθιά μέσα μας. Εκεί που το γνώριμο μέρος της συνήθειας καθησυχάζει και αποφορτίζει ο εαυτός απο αγωνίες και φόβο. Κάποιος είχε πει ότι χρειάζεται θάρρος μπροστά στο άγνωστο. Νομίζω ήταν ο Καστοριάδης. Ο τρόμος μπροστά στο άγνωστο είναι που κάνει την καρδιά μας να χτυπά, το σώμα μας να σειέται. Ξέρουμε ότι το σκοτάδι έχει ρίσκο και το ρίσκο κίνδυνο και ότι μεγάλο μέρος του ταυτίζεται με το όμορφο. Αυτό όμως είναι που εχθρεύεται καθετί το ήπιο και θα μας εκτοξεύσει ψηλά στην κορυφή βοηθώντας να αγγίξουμε τα αστέρια ή θα μας σπρώξει απο τον γκρεμό τσακίζοντας τα κόκκαλα. Κάποια κόκκαλα ξαναγεννιούνται βέβαια και κάποια όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν δεν κινδυνέψουμε δεν θα κατακτήσουμε τίποτα. Το να μείνουμε τελείως άπραγοι/ες είναι αρκετά εύκολο και συνάμα το λιγότερο γοητευτικό. Και αν χαθεί η γοητεία τότε χάνεται και η έμπνευση, κάτι που φαντάζει πλήξη και όλεθρος. Και στην τελική το ταξίδι προς την ομορφιά είναι η ίδια η ομορφιά, γιατί το ταξίδι αυτό θα μας χαρίσει πολύτιμες εμπειρίες που θα μας βοηθήσουν να συνεχίσουμε και να μην εγκλωβιστούμε στην στασιμότητα, το ταξίδι αυτό θα μας αποκαλύψει μέρη ανεξερεύνητα που δεν επισκέφτηκε κανείς ποτέ. Που με την σειρά μας θα ξαναβιώσουμε μέσω ρητής χαρτογράφησης οδηγιών για τους επόμενους που θα τολμήσουν. Όπως κάθε πάθος έτσι και η ομορφιά είναι το αντίθετο της ασφάλειας, και συνώνυμο του κινδύνου.

«Η ομορφία ή θα είναι σπασμωδική ή δεν θα είναι τίποτα.» Αντρέ Μπρετόν

Ένας ακόμη κίνδυνος που μας επιφυλάσσεται είναι το σημείο όπου έγκειται η κατάκτησή της. Ενώ έχοντας επενδύσει όλο μας τον εαυτό στο κυνήγι της αν έρθει η στιγμή που θα την γευτούμε στην ολότητά της τότε υπάρχει το ενδεχόμενο να έρθουμε αντιμέτωποι με το κενό. Σε περίπτωση που η γεύση της είναι όπως την αναμέναμε μπορεί να μην αντέξουμε την άμεση εκπλήρωση του πόθου μας με αποτέλεσμα να αισθανθούμε τέτοια ψυχική ολοκλήρωση που να θεωρήσουμε ότι το μόνο πλέον που μας απομένει είναι η αυτοκαταστροφή. Αυτοκαταστροφή με απρόβλεπτες συνέπειες λόγω της τύφλωσης της ενοποίησης με την ευτυχία. Ας προσπαθήσουμε τότε να συγκρατήσουμε το θυμικό ώστε να μην χαθεί η ακεραιότητα μας. Ούτως ή άλλως ως συνεπείς ηδονιστές/στριες επιθυμούμε να ζήσουμε μια ζωή γεμάτη απολαύσεις και να μην την αφήσουμε στο τίποτα. Εφόσον ξεπεράσουμε αυτό τον κίνδυνο τότε το επόμενο στάδιο είναι η εξισορρόπηση που προέρχεται από την εκτίμηση των ατελειών και του απρόβλεπτου. Αυτό θα δημιουργήσει μια κατάσταση όπου ο πόθος θα αναζωπυρωθεί καθώς θα εμβαθύνουμε περισσότερο στο υποκείμενο της επιθυμίας γνωρίζοντας και τις υπόλοιπες διαστάσεις του. Στην περίπτωση που αυτό που θα συναντήσουμε συνιστά μια πλήρη απογοήτευση η αντιμετώπιση μας θα είναι επίσης οδυνηρή καθώς μπορεί να θεωρήσουμε ότι όλες οι προσπάθειες μας δεν άξιζαν το παραμικρό. Ιδού ένα σημείο ακόμη που οφείλουμε να έχουμε την προσοχή μας σε ανεξέλεγκτες συναισθηματικές εξάρσεις, προκειμένου να μην οδηγηθούμε στην αυτοκαταστροφή. Κάθε αποτυχία είναι αφορμή για επαναδιαπραγμάτευση των μεθόδων μας ή ακόμη και αναθεώρηση των στόχων (προσοχή όμως δεν πρέπει να αποτελέσει δικαιολογία για να αφεθούμε εφόσον κάτι μας ενδιαφέρει ουσιαστικά). Από αυτή την διαδικασία μόνο κερδισμένοι/ες θα βγούμε καθότι θα οξυνθεί η κριτική σκέψη μας και σίγουρα από την επεξεργασία των λανθασμένων κινήσεων μας θα οδηγηθούμε σε μεγαλύτερη αυτογνωσία.

Μπορεί με την παθητική στάση να αποφεύγουμε τον κίνδυνο (την ομορφιά) αλλά για να μην πέσουμε στην παγίδα της αμετάκλητης καθόδου προς τον θάνατο (ορίζοντάς τον ως ανυπαρξία ηδονής και δημιουργίας) το πιο εύστοχο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απενοχοποιήσουμε την παθητικότητα προσδίδοντας της χαρακτήρα τακτικής προσεγγίζοντας την με δημιουργικό τρόπο, εντάσσοντάς την παράλληλα στο οπλοστάσιό μας. Πόσες φόρες άραγε αποδείχτηκε ότι με το να μην δράσουμε καθόλου ο δρόμος μας άνοιξε διάπλατα λόγω των λαθών αυτών που τόλμησαν πριν απο εμάς ενώ εμείς θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί κάλλιστα στην θέση τους; Πόσες φορές όταν δεν μιλήσαμε αποδείχτηκε ότι γλιτώσαμε από άσκοπη σπατάλη εαυτού; Βεβαίως η ενεργοποίηση είναι μέθοδος που έχει περισσότερο ρίσκο και επιφέρει έντονη ευχαρίστηση (ή απογοήτευση αντίστοιχα) και σίγουρα ζώντας σε μία κοινωνία όπου κανείς δεν ξεβολεύεται και δεν τολμά το παραμικρό δρα υπέρ μας, αλλά αν δεν χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με κριτική σκέψη, την κατάλληλη στιγμή μπορεί να γυρίσει εναντίον μας.

Ας μην ξεχνάμε ότι η ομορφιά εχθρεύεται την ένοχη ηρεμία. Αποτελεί ζωοποιό δύναμη που ξεσηκώνει το εγώ και ενεργοποιεί την επιθυμία. Είναι μια μορφή εξέγερσης απέναντι στον λήθαργο και ως εξέγερση είναι ένα με τον κίνδυνο.

2017062716525118865

Σχολιάστε

Filed under Κειμενα